Nałóg dotyka nie tylko osobę szukającą ulgi w czynnościach przymusowych, jak picie alkoholu, kompulsywne wydawanie pieniędzy, popadanie w gniew, czy pracoholizm. Promieniuje także średnio na cztery osoby w otoczeniu nałogowca: partnera życiowego, dzieci, niekiedy rodzica. Zdawać, by się mogło, że jeśli osoba uzależniona zerwie z nałogiem, wszystko będzie dobrze. To nieprawda, nadal pozostaje problem nałogu osoby pozostającej w bliskiej relacji z nałogowcem – czyli osoby współuzależnionej.

Przykładowo, gdy alkoholik uzależniony jest od picia, osoba współuzależniona jest uzależniona od nałogowca i także potrzebuje uporać się z nałogiem. Wchodząc w związek z osobą uzależnioną, wnosi cechy i nawyki, które wyniosła z domu rodzinnego, np. ratowanie kogoś, zamiast zajmowania się sobą. To odpowiedź na pytanie, dlaczego rodziny, w których istnieje problem nałogu, często rozpadają się, gdy osoba uzależniona idzie na terapię.

Jak rozpoznać współuzależnienie?

„Współuzależnieni są przekonani, że są odpowiedzialni za myśli i czyny innych.”

(R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier)

Mają poczucie, że to co robią, może zmienić drugą osobę, jeśli tylko bardziej się postarają…

W dzieciństwie objawia się to myśleniem magicznym:

„Jeśli będę grzeczny, mamusia będzie mnie kochała. Jeśli zrobię wszystko dokładnie, tatuś mnie zauważy.” R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier

Dlaczego tego typu komunikaty mają znamiona myślenia magicznego? Ponieważ dziecko nie ma wpływu na to, co zrobi mama lub tata, nie może swoimi dokonaniami skłonić dorosłego do akceptacji i miłości, nie może zapobiec nieoczekiwanym wybuchom gniewu, ponieważ przyczyny takich reakcji tkwią w nierozwiązanych problemach rodzica, zachowanie dziecka nie jest ich przyczyną – ani to złe, ani dobre. Bycie grzecznym nic nie zmieni, a utwierdza dziecko w przekonaniu, że jest do niczego, że zawiodło, bo jego zdaniem starania powinny zadziałać.

Jak przekłada się to na dorosłe związki?

Mąż przejawiający przemoc emocjonalną wmawia partnerce, że to jej wina, a ona wierzy, ponieważ: „współuzależnieni są przekonani, że są odpowiedzialni za myśli i czyny innych.” R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier

„Gdybyś była mi całkiem posłuszna, nie musiałbym cię karać.” I współuzależniona wierzy w to, ponieważ brakuje jej dobrego wyobrażenia o sobie.”

Kobieta po kolejnych oskarżeniach partnera znów wpada w sidła myślenia magicznego: „gdybym była idealna, naprawiłabym swoją rodzinę.”

Magiczne myślenia objawia się w tym, że problemy rozwiążą się, gdy ta druga osoba się zmieni: „Gdyby tylko on mógł się zmienić, byłabym taka szczęśliwa.” Uzależniamy swój dobrostan od postawy innych ludzi, na którą nie mamy najmniejszego wpływu. „Współuzależniony jest pewny, że jego szczęście zależy od innych.” (R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier)

Duże natężenie gniewu

„Każdy wzajemnie uzależniony związek charakteryzuje się nagromadzeniem po obu stronach sporej ilości gniewu.” R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier

Życie współuzależnionego naznaczone jest skrajnościami, jedną z pierwszych umiejętności, którą nabywa w toku terapii, jest nauczenie się przeżywania swojej rzeczywistości w umiarkowany sposób.

Uzależnienie od przykrych emocji

„Współuzależniony może być uzależniony od bólu emocjonalnego.” R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier

Nawet gdy zewnętrzne okoliczności są sprzyjające, współuzależniony pozostaje przygnębiony, niezadowolony i nieszczęśliwy.

Wyparcie

To inaczej negowanie powagi sytuacji lub faktycznego wydźwięku zachowania ludzi z najbliższego otoczenia:

„Nie jest tak źle, jak na to wygląda. Nie. Prawie na pewno jest gorzej.”

„On po prostu taki jest i tyle.”

„Jeśli druga osoba jest skłonna do obrażania się, jeśli jest zimna, obojętna lub okrutna, jeśli ta osoba jest źródłem nieszczęścia twojego lub twoich dzieci, masz obowiązek zainicjować zmianę.” (R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier)

Współuzależniony przejmuje odpowiedzialność za innych

I próbuje zmienić sprawy, na które nie ma wpływu. Jednym z objawów zdrowienia jest wycofanie się z relacji.

„Wycofanie się ze związku może okazać się lepsze, niż zwiększenie starań, ponieważ znosi twoją całkowitą odpowiedzialność.” R. Hemfelt, F. Minirth, P. Meier

Wybór partnera z uzależnieniem nie jest przypadkowy. Kobieta od początku trwania małżeństwa wnosi do związku określony poziom współuzależnienia, dlatego wychodzenie z nałogu dotyczy całej rodziny.

Marta Szyszko

Na podstawie:

Miłość to wybór

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments