„Im dłużej milczę, tym dłużej pozwalam, aby decydowano za mnie.” D. Gromnicka

Gdy inni depczą nasze granice, z jednej strony pojawia się pokusa, by odpowiedzieć agresją na agresję, z drugiej, zamiast otwarcie powiedzieć, na co się nie zgadzamy, co nam nie odpowiada, często bez słowa wyjaśnienia wycofujemy się z relacji.

Oczywiście mamy prawo ograniczyć toksyczne relacje, jednak najpierw warto skonfrontować osobę depczącą nasze granice z odczuciami, jakie pojawiły się pod wpływem jej zachowania.

Postawa bierna, uległa, nieasertywna. Jak ją rozpoznać?

Udawanie, że nic się nie stało, rezygnacja z komfortu i własnych potrzeb, by nie robić zamieszania, zgadzanie się na ranienie i deptanie własnych granic to postawa bierna.

  • Na pytanie: „co się stało?” odpowiadasz „nic” (a masz pretensje, których nie chce ujawnić)
  • Kłamiesz, żeby nie konfrontować się z drugą osobą, przemilczasz niewygodne fakty
  • Nie odzywasz się, urywasz kontakt, nie odbierasz telefonów, nie wyjaśniasz dlaczego
  • Zmieniasz temat, gdy rozmowa robi się niewygodna
  • Brak reakcji, udawanie, że się nie słyszy
  • Robienie złudnych nadziei: „Jutro nie mogę przyjść. Jak coś się zmieni, dam znać (jest pewna, że nie przyjdzie).” (D. Gromnicka)

Jak uporządkować relacje?

Gdy przyjmujesz postawę agresywną, w odwecie ranisz rozmówcę. Ponoszą cię emocje, tracisz godność i szacunek do siebie. Asertywna komunikacja oznacza, że nie dajesz się sprowokować, jesteś stanowcza, ale opanowana.

„Uregulowanie relacji wymaga czasu i wielu powtórzeń. Zatrzymanie się na złości bez szukania rozwiązań i wskazówek nie prowadzi do bliskości. Niestety czasami-mimo szukania rozwiązań i wskazówek, komunikowania ich-opór z drugiej strony jest tak duży, że pozostaje dystans. To pewne ryzyko, które ponosimy, chcąc coś zmienić.” Dorota Gromnicka

Postawa asertywna, przykładowe komunikaty:

  • „Nie podoba mi się sposób, w jaki mówisz do mnie i o mnie. Nie proszę cię także o rady, więc przestań je do mnie kierować.” (Dorota Gromnicka)
  • Nie życzę sobie, żebyś tak do mnie mówiła
  • Mam inne zdanie na ten temat
  • Nieprawda, nie możesz rozmawiać, o czym ci się podoba z innymi, jeśli to dotyczy moich prywatnych spraw
  • Nie zgadzam się

Jeśli ktoś nie traktuje poważnie naszego asertywnego komunikatu, należy poinformować go o konsekwencjach deptania granic:

„Nie mam ochoty z tobą rozmawiać, gdy mnie tak traktujesz. Jeśli nie przestaniesz, skończę nasze spotkanie. (…) Tak jak ci mówiłam, nie odpowiada mi to, że traktujesz mnie z wyższością i w dodatku mnie straszysz. Idę do domu.”  D. Gromnicka

 Jeśli nie przestaniesz….

  • wyjdę i pójdę do domu
  • zawiadomię odpowiednie organy o przemocy

„W sytuacjach przemocy i nadużyć emocjonalnych trzeba być stanowczym.”  D. Gromnicka

Aby wyznaczanie granic było skuteczne, trzeba być konsekwentnym i faktycznie zrobić to, do czego się zobowiązaliśmy. Gdy kogoś konfrontujemy, może próbować wymigać się od odpowiedzialności, próbując zmniejszyć rangę zdarzenia, obracając wszystko w żart: „Co cię ugryzło? Pokłóciłeś się z żoną?”, „Masz PMS?”

Przykład wyznaczania granic byłemu mężowi, który wypytuje dzieci o nowego partnera ich mamy, przesiaduje u niej, za wcześnie przyjeżdża po dzieci i zadaje niedyskretne pytania, naruszające prywatność byłej żony, poczucie bezpieczeństwa dzieci i wprawiające ją w zakłopotanie.

„Waldek i Katarzyna rozwiedli się cztery lata temu. Łączy ich wspólna opieka nad dziećmi. W czasie spotkań Waldek wypytuje dzieci o partnera ich mamy albo pozwala sobie na uwagi wobec niej, kiedy Kasia stara się ustalić z nim kwestie wychowawcze. Pyta o to, czy go kiedykolwiek kochała, o jej życie seksualne, a nawet potrafi przypominać ich wspólne dobre lub złe chwile. Ociąga się z opuszczeniem jej domu, gdy przychodzi zabrać dzieci na spotkanie.

K.: Cześć, już przyszedłeś po dzieci?

W.: Tak.

K: Jest 9.00, byliśmy umówieni na 10.00.

W. Tak, ale byłem w okolicy i pomyślałem, że wpadnę wcześniej.

K.: Ja jestem zajęta. Możesz poczekać w kuchni. Następnym razem przyjdź o godzinie, na którą się umawialiśmy-nie pasuje mi, że przychodzisz wcześniej;nie wpuszczę cię do domu, jeśli to się powtórzy.

K.:Dzieci mówiły mi, że pytałeś je o Łukasza. Nie akceptuję tego i nie życzę sobie, byś je o to pytał.

W.: Mogę pytać swoje dzieci, o co chcę.

K.: Nie zgadzam się z tobą. Nie możesz ich pytać o moje prywatne życie. Jeśli jeszcze raz to zrobisz, wniosę sprawę o nękanie nas.

W.: Dobrze ci z tym twoim Łukaszkiem? Ja wiedziałem, jak zrobić ci przyjemność.

K.: O tym nie będę z tobą rozmawiała. O której przyjedziesz po dzieci w sobotę?

W.: No daj spokój. Porozmawiajmy o starych czasach.

K.: Nie będę o tym z tobą rozmawiała. Męczysz mnie. Ustalmy godzinę odwiedzin albo zakończmy rozmowę.” D. Gromnicka

Postawa asertywna umożliwia regulowanie własnej otwartości w relacji z drugim człowiekiem. Otwartość zależy od poczucia bezpieczeństwa. Masz prawo rzeczowymi komunikatami ucinać raniące dyskusje, ograniczać pewne relacje do minimum, wyciągać konsekwencje, gdy ktoś depcze twoje granice.

„Osiąganie dojrzałej autonomii w relacjach nie musi oznaczać chłodu, choć wiąże się z nim, jeśli druga strona wywiera presję i cię osacza.” D. Gromnicka

Masz prawo do: szacunku, prywatności, wyrażania sprzeciwu, wyciągania konsekwencji, ochrony siebie, wzywania pomocy, korzystania ze wsparcia w sytuacji kryzysowej, prawo do poczucia bezpieczeństwa, spokoju, bycia sobą, prawo do nieprzyjmowania odpowiedzialności za wybór drugiego człowieka, prawo do dystansowania się od osób, które cię ranią i upokarzają, prawo do nieodpowiadania na niedyskretne pytania.

Marta Szyszko

na podstawie:

asertywnosc-w-praktyce-jak-zachowac-sie-w-typowych-sytuacjach

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments