Trudne rozmowy. Jak postępować, gdy inni depczą nasze granice?

Trudne rozmowy. Jak postępować, gdy inni depczą nasze granice?

„Im dłużej milczę, tym dłużej pozwalam, aby decydowano za mnie.” D. Gromnicka

Gdy inni depczą nasze granice, z jednej strony pojawia się pokusa, by odpowiedzieć agresją na agresję, z drugiej, zamiast otwarcie powiedzieć, na co się nie zgadzamy, co nam nie odpowiada, często bez słowa wyjaśnienia wycofujemy się z relacji.

Oczywiście mamy prawo ograniczyć toksyczne relacje, jednak najpierw warto skonfrontować osobę depczącą nasze granice z odczuciami, jakie pojawiły się pod wpływem jej zachowania.

Postawa bierna, uległa, nieasertywna. Jak ją rozpoznać?

Udawanie, że nic się nie stało, rezygnacja z komfortu i własnych potrzeb, by nie robić zamieszania, zgadzanie się na ranienie i deptanie własnych granic to postawa bierna.

  • Na pytanie: „co się stało?” odpowiadasz „nic” (a masz pretensje, których nie chce ujawnić)
  • Kłamiesz, żeby nie konfrontować się z drugą osobą, przemilczasz niewygodne fakty
  • Nie odzywasz się, urywasz kontakt, nie odbierasz telefonów, nie wyjaśniasz dlaczego
  • Zmieniasz temat, gdy rozmowa robi się niewygodna
  • Brak reakcji, udawanie, że się nie słyszy
  • Robienie złudnych nadziei: „Jutro nie mogę przyjść. Jak coś się zmieni, dam znać (jest pewna, że nie przyjdzie).” (D. Gromnicka)

Jak uporządkować relacje?

Gdy przyjmujesz postawę agresywną, w odwecie ranisz rozmówcę. Ponoszą cię emocje, tracisz godność i szacunek do siebie. Asertywna komunikacja oznacza, że nie dajesz się sprowokować, jesteś stanowcza, ale opanowana.

„Uregulowanie relacji wymaga czasu i wielu powtórzeń. Zatrzymanie się na złości bez szukania rozwiązań i wskazówek nie prowadzi do bliskości. Niestety czasami-mimo szukania rozwiązań i wskazówek, komunikowania ich-opór z drugiej strony jest tak duży, że pozostaje dystans. To pewne ryzyko, które ponosimy, chcąc coś zmienić.” Dorota Gromnicka

Postawa asertywna, przykładowe komunikaty:

  • „Nie podoba mi się sposób, w jaki mówisz do mnie i o mnie. Nie proszę cię także o rady, więc przestań je do mnie kierować.” (Dorota Gromnicka)
  • Nie życzę sobie, żebyś tak do mnie mówiła
  • Mam inne zdanie na ten temat
  • Nieprawda, nie możesz rozmawiać, o czym ci się podoba z innymi, jeśli to dotyczy moich prywatnych spraw
  • Nie zgadzam się

Jeśli ktoś nie traktuje poważnie naszego asertywnego komunikatu, należy poinformować go o konsekwencjach deptania granic:

„Nie mam ochoty z tobą rozmawiać, gdy mnie tak traktujesz. Jeśli nie przestaniesz, skończę nasze spotkanie. (…) Tak jak ci mówiłam, nie odpowiada mi to, że traktujesz mnie z wyższością i w dodatku mnie straszysz. Idę do domu.”  D. Gromnicka

 Jeśli nie przestaniesz….

  • wyjdę i pójdę do domu
  • zawiadomię odpowiednie organy o przemocy

„W sytuacjach przemocy i nadużyć emocjonalnych trzeba być stanowczym.”  D. Gromnicka

Aby wyznaczanie granic było skuteczne, trzeba być konsekwentnym i faktycznie zrobić to, do czego się zobowiązaliśmy. Gdy kogoś konfrontujemy, może próbować wymigać się od odpowiedzialności, próbując zmniejszyć rangę zdarzenia, obracając wszystko w żart: „Co cię ugryzło? Pokłóciłeś się z żoną?”, „Masz PMS?”

Przykład wyznaczania granic byłemu mężowi, który wypytuje dzieci o nowego partnera ich mamy, przesiaduje u niej, za wcześnie przyjeżdża po dzieci i zadaje niedyskretne pytania, naruszające prywatność byłej żony, poczucie bezpieczeństwa dzieci i wprawiające ją w zakłopotanie.

„Waldek i Katarzyna rozwiedli się cztery lata temu. Łączy ich wspólna opieka nad dziećmi. W czasie spotkań Waldek wypytuje dzieci o partnera ich mamy albo pozwala sobie na uwagi wobec niej, kiedy Kasia stara się ustalić z nim kwestie wychowawcze. Pyta o to, czy go kiedykolwiek kochała, o jej życie seksualne, a nawet potrafi przypominać ich wspólne dobre lub złe chwile. Ociąga się z opuszczeniem jej domu, gdy przychodzi zabrać dzieci na spotkanie.

K.: Cześć, już przyszedłeś po dzieci?

W.: Tak.

K: Jest 9.00, byliśmy umówieni na 10.00.

W. Tak, ale byłem w okolicy i pomyślałem, że wpadnę wcześniej.

K.: Ja jestem zajęta. Możesz poczekać w kuchni. Następnym razem przyjdź o godzinie, na którą się umawialiśmy-nie pasuje mi, że przychodzisz wcześniej;nie wpuszczę cię do domu, jeśli to się powtórzy.

K.:Dzieci mówiły mi, że pytałeś je o Łukasza. Nie akceptuję tego i nie życzę sobie, byś je o to pytał.

W.: Mogę pytać swoje dzieci, o co chcę.

K.: Nie zgadzam się z tobą. Nie możesz ich pytać o moje prywatne życie. Jeśli jeszcze raz to zrobisz, wniosę sprawę o nękanie nas.

W.: Dobrze ci z tym twoim Łukaszkiem? Ja wiedziałem, jak zrobić ci przyjemność.

K.: O tym nie będę z tobą rozmawiała. O której przyjedziesz po dzieci w sobotę?

W.: No daj spokój. Porozmawiajmy o starych czasach.

K.: Nie będę o tym z tobą rozmawiała. Męczysz mnie. Ustalmy godzinę odwiedzin albo zakończmy rozmowę.” D. Gromnicka

Postawa asertywna umożliwia regulowanie własnej otwartości w relacji z drugim człowiekiem. Otwartość zależy od poczucia bezpieczeństwa. Masz prawo rzeczowymi komunikatami ucinać raniące dyskusje, ograniczać pewne relacje do minimum, wyciągać konsekwencje, gdy ktoś depcze twoje granice.

„Osiąganie dojrzałej autonomii w relacjach nie musi oznaczać chłodu, choć wiąże się z nim, jeśli druga strona wywiera presję i cię osacza.” D. Gromnicka

Masz prawo do: szacunku, prywatności, wyrażania sprzeciwu, wyciągania konsekwencji, ochrony siebie, wzywania pomocy, korzystania ze wsparcia w sytuacji kryzysowej, prawo do poczucia bezpieczeństwa, spokoju, bycia sobą, prawo do nieprzyjmowania odpowiedzialności za wybór drugiego człowieka, prawo do dystansowania się od osób, które cię ranią i upokarzają, prawo do nieodpowiadania na niedyskretne pytania.

Marta Szyszko

na podstawie:

asertywnosc-w-praktyce-jak-zachowac-sie-w-typowych-sytuacjach

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments