Jedną z podstawowych potrzeb dziecka jest uwaga i miłość ze strony dorosłych: „Jeśli przez przynajmniej dziesięć minut dziennie poświęcisz dziecku całą swoją uwagę, aby zaspokoić jego potrzebę ciepła i czułości, wieczorem w domu będzie panowała o wiele przyjemniejsza atmosfera.” Isabelle Filliozat

Często postrzegamy zachowanie dziecka jako złośliwe, celowe, a w większości przypadków kryje się za nim jakaś niezaspokojona potrzeba lub jest to zachowanie typowe dla dziecka w danym wieku. Skupiamy się na skutkach, np. napadzie furii i próbujemy go wyeliminować, zamiast zastanowić się nad przyczyną. Poznaj kilka sytuacji, w których wielu rodziców traci cierpliwość i rozwiązania, które podpowiada znana francuska psycholog – Isabelle Filliozat;

Dlaczego dziecko jest grzeczne przy obcych, a mamie daje popalić?

Znasz to – przedszkolanki chwalą, jakie masz spokojne i poukładane dziecko, dopóki go nie odbierzesz, wtedy zaczynają się sceny dantejskie – krzyki, płacz, upór. Wmawiasz sobie, że w przeciwieństwie do wyszkolonych pań przedszkolanek, nie potrafisz zaprowadzić dyscypliny, może powinnaś jeszcze trochę potrzymać dziecko  w placówce, skoro tak mu tam dobrze. Albo mąż lub babcia zarzucają ci, że nie radzisz sobie z dzieckiem, bo przy nich jest takie grzeczne. To dowód na to, że dziecko ma do ciebie zaufanie i czuje się przy tobie na tyle bezpieczne, by wreszcie rozładować napięcie nagromadzone w czasie, gdy nie było cię w pobliżu:

„Twoje dziecko to ssak. Wszystkie ssaki czekają na mamę, zanim głośno wyrażą swoją rozpacz. Nieobecność mamy sprawia zaś, że manifestacja uczuć nie odbędzie się. Dopiero kiedy mama (poczucie bezpieczeństwa) wróci, nagromadzone napięcie zostanie wyładowane. Ten sam proces jest odpowiedzialny za to, że dziecko jest nieznośne wieczorami przy tobie, zaś w żłobku grzeczne i spokojne. Wytrzymuje sytuacje stresowe, nic po sobie nie pokazując, i czeka na twój powrót.” Isabelle Filliozat

Pozwól mu płakać i złościć się

Wielu rodziców i dziadków ma problem z płaczem i złością dziecka, którą te wyrażają, gdy zbije im się lizak, odmówimy lodów, na które się nastawiło. Płacz, złość i frustracja są naturalną reakcją, pozwólmy dzieciom na to zamiast zaprzeczać jego emocjom: „nic się nie stało” lub stosując karę za „bycie niegrzecznym”. Warto zwrócić uwagę, by dziecko wyrażało złość nie raniąc innych, np. możesz krzyczeć i tupać nogami, ale nie możesz bić, szczypać, ani wyzywać.

„Jeśli wszystkie życzenia dziecka byłyby natychmiast zaspokajane, straciłoby ono poczucie własnych granic, swojej tożsamości. Poczucie tożsamości buduje się w granicach między sobą, a otoczeniem, w doświadczaniu frustracji.” Isabelle Filliozat

Nie unikajmy odmawiania dziecku w obawie przed jego negatywną reakcją.

Czym zastąpić „nie”?

Mów „stop” zamiast „nie”. Wskaż dziecku pożądane zachowanie (alternatywę), zamiast wprowadzać zakazy, np. jeździmy hulajnogą na dworze (w domyśle nie w mieszkaniu) – chcesz wyjść na spacer?

„Granice można skuteczniej wyznaczyć za pomocą pozwoleń i informacji niż zakazów.” Isabelle Filliozat

Pozostawiaj dziecku wybór w sprawach mało ważnych z twojego punktu widzenia, ale ważnych dla niego – którą bluzkę wybrać, czy w pierwszej kolejności założyć skarpetki czy spodnie. Decydowanie o sobie nabiera dużego znaczenia w 2 roku życia dziecka, kiedy chce stać się odrębne od mamy i stanowić o sobie.

Co zamiast osądzania?

Pochwały wywołują napięcie u dziecka – słysząc je nie skupia się na działaniu, ale na tym, by mama była zadowolona. Gdy dziecko pokazuje ci rysunek, opisz, co na nim widzisz – kolory, kształty, staranność.

„Jeśli komplementy są przesadzone lub niewystarczająco precyzyjne, dziecko może pochodzić do nich nieufnie. Jak pogratulować bez osądzania? Opisywać! Opisanie wymaga od nas większego skupienia. Wasze precyzyjne komentarze umożliwią dziecku ocenę waszego zainteresowania dla jego działań lub osiągnięć.” Isabelle Filliozat

Co zrobić, gdy dziecko zbije szklankę?

Gdy dziecko zbije szklankę, jest zdezorientowane i bezsilne, podobnie jak dorosły, który na przyjęciu zbije kieliszek. Pozwól mu naprawić  szkodę, np. podać  zmiotkę lub gąbkę  i miskę z wodą.

„Aby pomóc naszym dzieciom się rozwijać, lepiej skupić się na rozwiązywaniu problemów, a nie na samych problemach.” Isabelle Filliozat

Jak zorganizować sprzątanie pokoju?

Jeśli oczekujesz od kilkuletniego dziecka, że gdy wrócisz za pół godziny, jego pokój będzie lśnił, oczekujesz niemożliwego:

„Nie umie ono skupić się przez dłuższy czas, a więc lepiej skierować jego uwagę na konkretną czynność. Zamiast: „Uporządkuj swój pokój”, lepiej powiedzieć: „Ułóż książki na półce”; Następnie wróć, opisz, co zaobserwowałaś – „Dobra robota” i zakomunikuj: „Teraz czas na samochody.”

Krzyki i kary wywołują lęk, a także poczucie bezwartościowości, które mogą towarzyszyć dziecku przez całe życie. Burzą zaufanie między rodzicem a dzieckiem, ponadto – wcale nie są skuteczne! Równie raniące jest odrzucanie dziecka za trudne (z naszej perspektywy) zachowanie – „Nie chcę być mamą dziecka, które zachowuje się w ten sposób, nie istniejesz dla mnie!”. Isabelle Filliozat

Marta Szyszko

na podstawie:

sposób na trudne dziecko

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments