„Dzieci, które nie potrafią zapanować nad złością, zyskują etykietkę „problematycznych”. Tymczasem jeśli dziecko czuje się na tyle bezpieczne, by móc uzewnętrznić wściekłość, wówczas prawdopodobieństwo, że w dorosłym życiu to uczucie przejmie nad nim kontrolę, jest mniejsze.” Dr Stephen Briers

Skąd się bierze agresja u dzieci?

Z niezaspokojonych potrzeb

Niezaspokojona potrzeba bezpieczeństwa może powodować strach, ukryty za agresywnymi zachowaniami.

„Złość jest rodzajem obrony i drugim obliczem strachu.” Dr Stephen Briers

Dziecko staje się agresywne, gdy jest ignorowane, gdy nie zapewnia mu się odpowiedniej troski, uwagi. Wyrabia sobie ponadto przekonanie, że jest niewarte dobrego traktowania.

„Najsilniejszy sygnał, jakim dajesz dziecku znać, że jest bezwartościowe, to ignorowanie jego potrzeb. (…) Dzieci, które czują się niekochane, mają przekonanie, że są złe. (…) Wrażliwe i zależne od rodzica-bez względu na stopień zaniedbania- dziecko czuje się odpowiedzialne za zaniedbanie dorosłego. Dlatego nigdy nie zrzuci winy na rodzica.” Dr Stephen Briers

 Jeśli sytuacja będzie się powtarzać, pokłosiem tego przekonania może być skłonność do popadania w toksyczne relacje:

„Przyzwalanie na złe traktowanie przez drugą osobę to sposób na potwierdzenie ukrytych przekonań, takich jak: „Jestem nic nie wart”. Zaakceptowanie zaś zdrowej relacji, która polega na okazywaniu sobie ciepłych uczuć, podważyłoby ukryte przekonania.” Dr Stephen Briers

Dziecko zaniedbywanie wyrabia sobie negatywne przekonania na własny temat:

  • „Nie można mnie kochać.”
  • „Nie jestem ważny.”
  • „Nie zasługuję na dobre traktowanie.”

Z bezsilności

Dziecko może czuć się bezsilne, gdy chce być samodzielne, ale to przekracza jego możliwości lub gdy dorośli stawiają przed nim wymagania nieadekwatne do umiejętności. Bezsilność pojawia się także, gdy dziecko jest adresatem agresji rodzica:

„nieprzewidywalni lub agresywni rodzice wzmacniają uczucie bezsilności lub wywołują w dziecku frustrację.” Dr Stephen Briers

Zawsze to dorosły bierze odpowiedzialność za relację z dzieckiem, ponieważ ma większe kompetencje i jest przewodnikiem w relacji. Nie może usprawiedliwiać swojej agresji tym, że dziecko go sprowokowało.

„W relacjach pomiędzy dziećmi a rodzicami za wybuch agresji zawsze ponoszą odpowiedzialność rodzice.” J.Juul

Według Jespera Juula agresja rodzica ma najbardziej destrukcyjny wpływ na dziecko, gdy rodzic za zrzuca na dziecko odpowiedzialność swoje agresywne zachowanie i gdy nie pozwala dziecku wyrazić słusznej rozpaczy, pojawiającej się w wyniku doświadczenia przemocy, ale oczekuje spokoju i opanowania. Dlatego warto przeprosić dziecko, przyznać się do winy za raniące słowa i pozwolić dziecku wyrazić uczucia z pełną akceptacją.

Z powodu naturalnego w wieku dziecięcym egocentryzmu

„Dzieci są przekonane, iż świat powinien działać zgodnie z ich oczekiwaniami. W przeciwnym razie reagują złością.” Stephen Briers

Dziecko może się złościć, gdy w grze wyrzuci dwa razy kiepską liczbę, skarżąc się, że to niesprawiedliwe.

Z powodu przekraczania dziecięcych granic

Przekraczanie granic ma miejsce, gdy inne dziecko bierze bez pytania zabawkę drugiego. Wielu rodziców wychodzi z założenia, że dzieci mają robić to, co im się mówi, nie zostawiając przestrzeni na odmowę, a gdy one reagują słuszną złością, ponieważ nie są brane pod uwagę ich potrzeby i pragnienia, rodzice wymyślają kary, mówią podniesionym tonem. Warto przedstawić swoje racje i negocjować z dzieckiem. Choć zajmuje to więcej czasu, uczy je, że jest ważne, godne szacunku i poważnego traktowania.

„Musimy przekazać kolejnej generacji rodziców taki model relacji z dziećmi, w których dorosły pełni wobec nich rolę lidera i autorytetu bez uciekania się do (…) autorytaryzmu i dominacji. Tymczasem wciąż większość z nas, dorosłych, nosi w sobie rany po przemocy doświadczonej w dzieciństwie, a schemat myślenia o dziecku bez szacunku dla jego osoby i godności jest głęboko wpojony w mentalność całych społeczeństw.” Zofia Aleksandra Żuczkowska

Marta Szyszko

Na podstawie:

pokonaj-depresje-stres-i-lek-czyli-terapia-poznawczo-behawioralna-w-praktyce

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments