niedoskonała mama

niedoskonała mama

rodzic nastawia dziecko przeciwko drugiemu rodzicowi
dzieci

Co robić, gdy rodzic nastawia dziecko przeciwko drugiemu rodzicowi?

Często w wyniku rozstania lub konfliktu małżeńskiego jedno z rodziców chce mieć dziecko tylko dla siebie. Może celowo podważać zaangażowanie w wychowanie i autorytet drugiego rodzica, mówiąc, że tatuś lub mamusia już go nie kocha. Jak reagować, by nie pogorszyć sprawy i otoczyć dziecko ochroną?

Co robić, gdy rodzic nastawia dziecko przeciwko drugiemu rodzicowi?

Pytaj dziecko o uczucia zamiast się tłumaczyć

Nigdy nie krytykuj drugiego rodzica, nawet jeśli on próbuje cię przedstawić w negatywnym świetle. Zamiast na szukaniu sprawiedliwości, dementowaniu nieprawdziwych informacji na swój temat, o które oskarża cię drugi rodzic, skup się na tym, co przeżywa dziecko, dzięki temu nawiążesz z nim bliskość, a dopiero potem przyjdzie czas, by wyjaśniać sobie, co zaszło i jaka jest prawda.

„Zawsze reaguj na swoje dziecko z wyrozumiałością i empatią. To wam pozwoli zachować poczucie bliskości, nawet w trudnych chwilach-to ważne zwłaszcza wtedy, gdy dziecko oskarża cię o zrobienie czegoś złego. Zamiast od razu przechodzić do defensywy (i pełnym złości tonem mówić: „To nieprawda! Niczego takiego nie zrobiłem!”), co najprawdopodobniej nie przyniesie żadnego efektu, twoją pierwszą reakcją powinna być próba zrozumienia tego, co w tej chwili czuje dziecko.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

„Bez względu na to, o co oskarża cię dziecko, twoją pierwszą reakcją powinna być empatia i współczucie. (…) Odsuń od siebie zranione uczucia i postaraj się zrozumieć, co czuje twoje dziecko, jakie emocje próbuje wyrazić. Najprawdopodobniej jest to poczucie zranienia albo gniew. Zanim zaczniesz w myślach analizować powody, dla których dziecko ma o tobie tak niesłuszną opinię, i sposób wyjaśnienia mu, że jest w błędzie, skup się na jego stanie emocjonalnym. (…) nie oznacza to również tego, że masz pozwolić swoim myślom krążyć wokół niesprawiedliwości, która cię spotkała, zamiast koncentrować się na dziecku.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Nie wyładowuj złości na dziecku, gdy jesteś sfrustrowany, tym co przekazało od drugiego rodzica. Unikaj karania, reaguj empatycznie.

„Gdy rzucasz we mnie zabawkami, chcesz mi coś powiedzieć o swoich uczuciach. Czy możesz spróbować powiedzieć to słowami, tak abyśmy mogli razem przeżywać te emocje?”. Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Nie podnoś głosu, mów spokojnym, kojącym tonem i nie wprowadzaj napięcia, gniewu  czy żalu do rozmowy. Jeśli ty reagujesz spokojem, dziecku też łatwiej będzie odzyskać równowagę.

„Przykład:

Córka: Jak śmiesz kraść moje alimenty? Tata powiedział mi, co zrobiłaś, i teraz musi pracować dłużej, żeby więcej zarabiać, bo jesteś samolubna! Nienawidzę cię!

Matka: (W myślach: Ależ jest zdenerwowana. Ojciec pewnie powiedział jej coś, co każe jej wierzyć, że mogłam ją zranić. Nie zrobiłam nic złego, ale teraz muszę skoncentrować się na jej uczuciach i na tym, czego ode mnie potrzebuje w tej chwili.) Kochanie, wydajesz się bardzo zdenerwowana. Zastanawiam się, czy jesteś zła, czy może zraniona. Myślisz, że nie byłam uczciwa w przypadku tych pieniędzy. Czy powiesz mi coś więcej o tym, co czujesz? Chciałabym cię lepiej zrozumieć.”

Córka: (z nienawiścią) Tata powiedział, że napisałaś do niego wredny list i teraz znowu musi iść do sądu. Wszystko przez ciebie! Jesteś złośliwa i chciwa.

Matka: Ciężko mi z tym, że nazywa mnie wredną i chciwą. Czuję się niezrozumiana i przypomina mi się, jak on mówił do mnie w taki sposób. Ale, niezależnie od całej tej aroganckiej postawy, ona jest tu ofiarą. (…) Jak mogłabym jej ulżyć w cierpieniu? Myślisz więc, że jestem chciwa i robię coś, co mogłoby zranić twojego tatę? Pewnie jest ci z tego powodu przykro albo jesteś rozgniewana. Może jesteś na mnie zła? Zastanawiam się, czy nie czujesz się tak, jakbym cię w ogóle nie kochała, bo jak inaczej mogłabym zrobić to, o czym myślisz, że zrobiłam? Powiedz, czy tak się właśnie czujesz? Chcę zrozumieć, co się z tobą dzieje.

Córka: Nie kochasz mnie, mamusiu? (Zaczyna szlochać i przytula mamę).

Matka: (W myślach: Moje biedne dziecko. Że też musi przez to przechodzić. Tak bym chciała lepiej dogadywać się z jej ojcem, dla jej dobra). Wiem, że to może nie jest dla ciebie łatwe. Czujesz się zraniona i chcesz wiedzieć, czy cię kocham. Kocham, i to bardzo. Zapewniam cię, że nie wzięłam twoich pieniędzy. Chcę, żebyś wiedziała, że to ja i tata musimy się z tym uporać, a nie ty.”

„Gdy dziecko mówi: „Ale tatuś (mamusia) powiedział (powiedziała), że…” możesz odpowiedzieć na przykład: „Przykro mi, że wciągnięto cię w tę dyskusję. To nieprawda, że kradnę twoje pieniądze (już cię nie kocham) (…). Jeśli tatuś (mamusia) tak ci powiedział (powiedziała), to musiał (musiała) być wtedy na mnie bardzo rozgniewany (rozgniewana). (…) Mama i tata rozwiążą to między sobą.”  Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Gdy reagujesz złością, utwierdzasz dziecko w przekonaniu, że go nie kochasz, co wmawia mu drugi rodzic.

„Gdybyś się rozgniewał, zaczął bronić czy obwiniać byłego współmałżonka, udowodniłbyś jedynie dziecku, że ten drugi rodzic (według dziecka) najprawdopodobniej ma rację, gdy mówi, że go nie kochałeś.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Dobrze wykorzystaj wspólny czas

Kiedy dziecko w trakcie waszego wspólnego czasu przekazuje ci informację od drugiego rodzica, która ścina cię z nóg, możesz automatycznie zareagować przygnębieniem, złością i czuć pokusę, by zaatakować dziecko lub do końca spotkania pozwolić owładnąć się negatywnym emocjom. Zapominasz, że masz przed sobą twoje dziecko i niepowtarzalną okazję, by nawiązać z nim bliskość emocjonalną. Odsuń na bok urazy i skup się na tym, co zaplanowałeś: wyjściu do kina, pieczeniu ciasteczek, jeżdżeniu na łyżwach.

„Drugim polem minowym, które należy omijać szerokim łukiem, jest pozwalanie sobie na przeżywanie uczucia odrzucenia, porażki, na to, żeby w czasie spędzanym z dzieckiem być osowiałym, zniechęconym. W przypadku co-parentingu często się zdarza, że na samym początku spotkania z dzieckiem usłyszysz jakąś niepokojącą informację, na przykład:

„Wyjeżdżam z mamą (tatą) na cały przyszły tydzień! (wypowiedziane w chwili, gdy przyszły tydzień miał być twoim czasem z dzieckiem i macie już plany, które niełatwo zmienić).”

(…)

Odkrycie, że taką decyzję podjęto za twoimi plecami, może być jak wymierzony ci policzek. Możesz czuć się oszołomiony, możesz mieć w głowie galopadę myśli (…). Możesz czuć wręcz desperacką potrzebę skontaktowania się ze swoim adwokatem albo porozmawiania z przyjaciółmi i podzielenia się z nimi bólem, lękiem i niedowierzaniem. Ważne jednak, abyś nie pozwolił tym uczuciom się przytłoczyć, rozproszyć. O ile sprawa nie jest naprawdę pilna, (…) postaraj się odłożyć ją na później, aby to nie miało wpływu na twój czas spędzany z dzieckiem. (…) Każda z tych sytuacji może doprowadzić do tego, że bardziej koncentrujesz się na swoich myślach niż na tym, że oto teraz masz przed sobą swoje dziecko i musisz z tego korzystać tu i teraz.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Powiedz dziecku, że porozmawiasz o tym z drugim rodzicem przy najbliższej okazji, a teraz pora na: seans, łyżwy, pieczenie.

Nie rezygnuj z prób kontaktu

Gdy nikt nie otwiera w porze twoich spotkań-nie ustawaj w próbach. Spójrz na relację długoterminowo. Dziecko kiedyś dorośnie, czy wtedy będziesz mógł mu powiedzieć, że zawsze próbowałeś się spotkać, mimo wypraszania i zamkniętych drzwi, a może się poddałeś, bo ciężar negatywnych emocji związanych z byłym małżonkiem cię przerósł i uciekłeś z sytuacji? Dzieci, które nie otwierają drzwi mamie lub tacie w porze spotkania, pod wpływem drugiego rodzica, wiedzą, czy ten przyszedł na spotkanie, widzą, że samochód był zaparkowany na podjeździe i to też duży dla nich znaczy, nawet jeśli nie doszło nawet do rozmowy.

„Jeśli czasem napotykasz zamknięte drzwi albo odmowę, możesz pomyśleć: „Nie ma sensu próbować”. Powinieneś jednak skupić się na swoim celu, jakim jest utrzymanie kontaktu z dzieckiem, a nie na sygnałach odrzucenia. Pamiętaj, że celem toksycznych komunikatów jest przekonanie dziecka, że tak naprawdę to wcale go nie kochasz. Jeśli wycofasz się i przestaniesz zabiegać o spotkania, były małżonek wykorzysta to i powie: „Widzisz? Mówiłem ci, że mama (tata) nie chce mieć z tobą nic wspólnego. W innym wypadku przecież by po ciebie przyjechała (przyjechał).” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Ucz dziecko krytycznego myślenia

Gdy drugi rodzic próbuje wymazać twoje istnienie i zastąpić cię kimś innym (na przykład sobą, być jedyną ważną osobą w życiu dziecka), może mówić dziecku, że nie uczestniczyłeś w jego życiu. Nie krytykuj drugiego rodzica, nie oskarżaj, że kłamie. Przedstaw, jak to wyglądało z twojej perspektywy, ucząc dziecka krytycznego myślenia i spojrzenia na wydarzenia w szerszym kontekście.

„Zapytaj, jakie dokładnie ma wspomnienia, co myśli i co to dla niego oznacza, że nie byłeś obecny. Na przykład: „Myślisz więc, że nie było mnie przy tobie, gdy byłeś malutki. Jak się z tym czujesz?” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

„Zapytaj, (…) jak dziecko doszło wniosku, że nie byłeś obecny w jego wczesnym dzieciństwie (pamiętaj jednak, żeby pytać łagodnie, tak aby dziecko nie poczuło się atakowane). Najprawdopodobniej dziecko odpowie: „Mama (tata) tak powiedziała (powiedział), a ona (on) nigdy nie kłamie, więc to musi być prawda.” Zamiast w odpowiedzi na opinię dziecka nazywać byłego współmałżonka kłamcą, powiedz (…): „Czasami ludzie różnie pamiętają to samo wydarzenie. Mama (tata) pamięta je w ten sposób, a ja całkiem inaczej, niekoniecznie jedna z nich kłamie. Bo na przykład mama (tata) nie zawsze była (był) w pobliżu. mogła (mógł) przeoczyć momenty, w których się tobą zajmowałem albo gdy się razem bawiliśmy. Czy wiesz na przykład, że we wtorki to ja zawsze odbierałem cię ze szkoły? Mama (tata) pracowała (pracował) wtedy do późna. Pamiętasz, kiedy twoje wspomnienia były inne, niż drugiej osoby?” Możesz opowiedzieć, jak coś podobnego przydarzyło się tobie, kształtując w dziecku zdolność do analizowania własnego myślenia i przyznawania się do błędów.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Fragmenty z książki:

rodzic nastawia dziecko przeciwko drugiemu rodzicowi

Comments

comments

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o