niedoskonała mama

niedoskonała mama

self reg
dzieci

Niegrzeczne dzieci nie istnieją, ich impulsywne zachowanie to często reakcja na stres i nadmiar bodźców

Zachowanie dziecka, które rodzice często piętnują jako niegrzeczne: atak histerii, płacz bez możliwości uspokojenia się, nie słuchanie tego, co mówi rodzic, impulsywność, nadmierne pobudzenie, zmienne nastroje, wybuchowość, brak tolerancji dla frustracji to objawy niezdolności dziecka do samoregulacji, wynikające z niedostatecznie wykształconych mechanizmów radzenia sobie z przesytem bodźców i stresorami.

„Takie zachowania są wyrazem chwilowej niezdolności dziecka do zareagowania na wszystko to, co dzieje się wewnątrz i wokół niego – dźwięki, hałas, rozpraszające bodźce, dyskomfort, emocje.” Dr Stuart Shanker

Twoje dziecko budzone o 6.30 robi ci awanturę i nie chce wyjść z domu? Być może przyczyną jest niedobór snu. Maluch wścieka się na placu zabaw i wszystko go denerwuje? Być może jest głodny.

Stresory fizjologiczne:
  • głód
  • niedobór snu
  • wrażliwość biologiczna
Stresory emocjonalne:
  • złość
  • lęk
  • negatywne przeżycia

Im częściej dziecko poddawane jest sytuacjom stresowym, tym bardziej przestawia się na odbieranie zagrożenia z zewnątrz, i tym łatwiej je wytrącić z równowagi. Coraz mniejszy „zapalnik” wystarczy, by wybuchło. Stan podwyższonej czujności staje się normą. Energia potrzebna do rozwoju, zużywana jest na wypatrywanie zagrożenia.

„Na przykład w środowisku, które ciągle dostarcza stresujących bodźców, może spowolnić praca układu pokarmowego, co pozbawia dziecko składników odżywczych potrzebnych do prawidłowego rozwoju. (…) Dziecku nie tylko trudno zmniejszyć pobudzenie, ale wydaje się, że nie lubi być zrelaksowane i spokojne. Może to być skutek uboczny przyzwyczajenia do stanu nadmiernego pobudzenia. Niestety układ nerwowy nastawiony na wyszukiwanie zagrożeń wyczuwa je wszędzie, nawet jeśli ich nie ma. Chroniczny stres pozbawia energii.” Dr Stuart Shanker

Co więcej, w momencie stresu, przestaje być dostępna ta część mózgu, która odpowiada za intencjonalne zachowanie. To odpowiedź, dlaczego „uspokój się!” nic nie da, a dziecko traci kontrolę, np. bije lub wyzywa rodzica czy rodzeństwo. Nie chce tego, potem żałuje, ale nie ma nad tym kontroli. Sygnałem przeciążenia może być nie tylko atak histerii, ale też wycofanie. Chroniczny stres przeżywany przez dziecko osłabia działanie układu immunologicznego, może spowolnić rozwój fizyczny i umysłowy (w tym rozwój zdolności motorycznych i komunikacyjnych). Powoduje nieustanne wytwarzanie się kortyzolu i adrenaliny.

Jak wesprzeć dziecko w samoregulacji?

Dbaj o więź

Na etapie niemowlęctwa istotna jest bliskość rodzica, odpowiadanie na potrzeby dziecka, kojenie podczas płaczu, karmienie i dbanie o sen. Nie mniej ważny jest dotyk, kontakt wzrokowy i głosowy, a przede wszystkim emocjonalny.

Ogranicz stresory

Dzięki ograniczeniu stresorów w otoczeniu dziecka, zmniejsza się jego wrażliwość na bodźce wywołujące niepokój. Zestresowane niemowlę może reagować płaczem nawet na dźwięk dzwonka do drzwi. Ogranicz stresujące bodźce, takie jak telewizja, w tym głośne dźwięki reklam.

Zwróć uwagę, jak komunikujesz się z dzieckiem

W kontakcie z dzieckiem bądź opanowana, dbaj o kojący głos, unikaj krzyku. Czasem twój stres jest powodem, dla którego dziecko po chwili również jest zdenerwowane. Kiedy dziecko nie może się uspokoić, weź je w ramiona.

„Nasze dni jako rodziców są pełne wszelkiego rodzaju stresu. Nasze dzieci są wymagające i płaczą w nieodpowiednich momentach. Przez całe dzieciństwo i wiek nastoletni ciągle zmagamy się z ich nastrojami i wiecznie zmieniającymi się upodobaniami. Czasem z sytuacjami ekstremalnymi, takimi jak napady złości, krzyki, ataki histerii w miejscach publicznych, które sprawiają, że mamy zszargane nerwy, a nasz (rodziców i dziecka) poziom energii spada do zera i musimy sobie z tym po prostu poradzić. To jak podpałka gotowa na małą iskrę – drobne rzeczy kumulują się, aż wystarczy odrobina gniewu lub frustracji do rozpalenia ognia emocji.” Dr Stuart Shanker

U dorosłego reakcję stresową mogą wywołać nie tylko zewnętrzne okoliczności, ale też myśli, co skutkuje pesymizmem, zamartwianiem się, stanami lękowymi.

„To nie siły nam potrzeba, ale wewnętrznego spokoju.” Dr Stuart Shanker

Marta Szyszko

Na podstawie:

self reg

 

Comments

comments

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o