Dzieci narcystycznych rodziców nie są kochane za to, kim są, ale miłość wydzielana jest im stosownie do uległości. Może zostać odebrana, gdy nie wypełniają sztywnych oczekiwań rodzica.

„Jeśli żyjemy z ludźmi, którzy mają odmienne oczekiwania, wartości i przekonania, z ludźmi, których intencje stoją w sprzeczności z naszymi, będziemy nie tylko żyć w konflikcie z nimi, ale też sami ze sobą.” M. Beattie

Narcystyczny rodzic – 4 postawy, po których go rozpoznasz

Ma plan na życie dziecka

Jego celem jest wychować dziecko w taki sposób, by dobrze reprezentowało rodzica. Ma sprecyzowaną wizję co do tego, jak ma wyglądać, co osiągnąć, jaką uczelnię skończyć, jakiej klasy samochodem jeździć i jakie robić wrażenie na wszystkich wokół. Wychowanie stanowi realizację wizji rodzica, od której nie może być odstępstw, niezależnie od pragnień i predyspozycji dziecka.

Narcystyczny rodzic pragnie, by jego dziecko osiągnęło sukces, którego sam nie osiągnął, przelewa na nie swoje niespełnione ambicje. Dziecko swoim życiem ma kompensować niedostatki narcystycznego rodzica. Jest jego wizytówką i tak długo, jak długo świadczy o sukcesie rodzica, będzie akceptowane. Wszelkie odstępstwa od scenariusza sprowadzą na dziecko gniew rodzica, próby manipulacji i przywrócenia pożądanego wizerunku. W tej relacji nie chodzi o szczęście dziecka, ale o to, jakie wrażenie robi na innych i jak reprezentuje rodzica.

Narcystyczny rodzic najchętniej decydowałby o każdym kroku dziecka, a gdy to niemożliwe, ucieka się do manipulacji, by osiągnąć cel, nie licząc się z potrzebami i pragnieniami dziecka. Aranżuje jego życie po swojemu: jaką szkołę ukończy, kogo poślubi, kim będzie, gdy dorośnie. To typ kontrolujący, którego kartą przetargową jest wydzielanie miłości i akceptacji stosownie do uległości dziecka.

Wrażenie, jakie dziecko wywiera na innych, jest najważniejsze

Dla takiego rodzica mogłyby istnieć tylko sukienki, kokardki we włosach i czyste paznokcie, bo jedyne, co go interesuje, to wrażenie, jakie dziecko robi na innych. Wydaje spore kwoty na ubrania. Nie pozwala dziecku ubierać się po swojemu, oczekuje, że dziecko dopasuje się do jego sztywnej wizji. Dla narcystycznego rodzica liczą się tylko dobre oceny, piątka na dyplomie, a potem wysokie stanowiska. Jest bardzo ambitny, ale często tych ambicji nie potwierdza swoim życiem, za to oczekuje, że dziecko nadrobi to w jego imieniu. Jednocześnie rodzic nie spędza z dzieckiem czasu i nie zaspokaja jego emocjonalnych potrzeb, ma bardzo wysokie wymagania, ale niewiele jest gotowy dać od siebie. Ma listę prestiżowych zawodów i oczekuje, że dziecko z tej listy wybierze, ma listę uczelni i nie zgodzi się na mało prestiżowe wykształcenie. Ma listę oczekiwań, na przykład,  że dziecko będzie się dorabiać i imponować sąsiadom dobrami konsumpcyjnymi, perfekcyjnym porządkiem. Nieważne, czy będzie przy tym szczęśliwe i zrealizowane. Jest tylko marionetką do spełniania ambicji i oczekiwań rodzica.

Wybiera dziecku przyjaciół

Chce decydować, z kim przyjaźni się dziecko. Jeśli urządza urodziny, wywiera presję, by zaprosiło te dzieci, których rodzice pełnią prestiżowe zawody. Nawet przyjęcie urodzinowe jest zagrywką „polityczną”. Rodzic może ingerować w przyjaźnie dziecka, manipulując nim, by nie utrzymywało kontaktu z niektórymi rówieśnikami, np. tymi, którym gorzej się powodzi finansowo.

Oczekuje uległości

Ponieważ narcystyczny rodzic ma plan na życie dziecka, oczekuje od niego uległości i podporządkowania. Dziecko nie żyje dla siebie, ale po to, by spełniać oczekiwania rodzica. Jakiekolwiek odstępstwa burzą misterny plan. Narcystyczny rodzic swoją postawą przekazuje: „Nie robisz tego, czego sobie życzę, a moje potrzeby są ważniejsze od twoich.” Dorosłe dzieci często słyszą: „Nie tak cię wychowałam”, gdy próbują żyć po swojemu, a to odbiega od wizji rodzica. Są odrzucane za bycie sobą. Mogą albo zrezygnować z integralności, albo narażają się na ciągłe pretensje z powodu niewypełnienia oczekiwań rodzica.

W zdrowej relacji rodzic uważa dziecko za odrębną istotę, która ma swoje pragnienia, talenty, narcystyczny rodzic traktuje dziecko jako swoje odbicie, a w tym odbiciu nie ma miejsca na przeciętność, niedoskonałość, odrębność. W relacji brakuje wyraźnych granic i niemożliwe jest zaspokojenie dziecięcej potrzeby autonomii. Dziecko wciąż otrzymuje przekaz, że takie jakie jest, nie wystarczy. Trudno mu potem zaakceptować siebie. Ma niskie poczucie własnej wartości, które maskuje sukcesami i spełnianiem odgórnych oczekiwań, bez kontaktu z autentycznymi potrzebami i pragnieniami. Wyrasta na perfekcjonistę, dla którego błąd wiąże się z przekreśleniem jego wartości i utratą miłości znaczących osób.

Marta Szyszko

Na podstawie:

https://www.psychologytoday.com/blog/insight-is-2020/201509/6-ways-narcissists-parent?utm_source=FacebookPost&utm_medium=FBPost&utm_campaign=FBPost

przeczytaj także:

Narcystyczny rodzic prędzej zrezygnuje z dziecka niż z kontroli

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments