niedoskonała mama

niedoskonała mama

dziecko bawi się klockami
dzieci współpraca z partnerami bloga

Konflikt lojalności-jak nastawianie dziecka przeciw rodzicowi wpływa na jego rozwój?

Każde dziecko potrzebuje kochać i szanować oboje rodziców, a także być przez nich kochanym oraz szanowanym. Często, gdy rodzice przestają się ze sobą dogadywać, dają upust własnym negatywnym odczuciom na temat współmałżonka w obecności dziecka, tworząc negatywny obraz jednego z rodziców. Niekiedy konkurują o miłość dziecka z drugim rodzicem. Wtedy następuje konflikt lojalności. Jak go rozpoznać i jak odbija się na rozwoju dziecka?

Nastawianie dziecka przeciw rodzicowi. Jak konflikt lojalności odbija się na rozwoju dziecka?

Konflikt lojalności wprowadza napięcie i burzy samoocenę dziecka

Dziecko zdaje sobie sprawę, że jest częścią każdego ze swoich rodziców, jeśli więc o jednym z nich ma jak najgorsze zdanie, uderza to w jego samoocenę. Dziecko będzie miało trudność w zaakceptowaniu siebie, jeśli jedno z rodziców postrzega jako bezwartościowego, przegranego człowieka.

„Dzieci muszą (…) wierzyć, że ich rodzice są dobrymi ludźmi. Przeświadczenie, że jedno z nich to człowiek bezwartościowy albo gorszy od innych, boli dziecko, bo ono rozumie, że jest częścią tego rodzica. Stąd już tylko krok do wniosku: „Jeśli mama (tata) nie jest dobrym człowiekiem, a ja jestem częścią mamy (taty), to również ja nie jestem całkiem dobry”. Nastawianie dziecka przeciwko jednemu z rodziców, to nastawianie go przeciwko samemu sobie.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Potrzeby dziecka są zaniedbane

Jedną z najbardziej podstawowych potrzeb dziecka jest kochać oboje rodziców i przez oboje być kochanym. Gdy następuje konflikt lojalności i jedno z rodziców okazuje niezadowolenie lub cierpienie, gdy dziecko w jego obecności tęskni za drugim rodzicem, przedkłada własne potrzeby nad potrzeby dziecka. Wkrótce dziecko rezygnuje z własnej integralności, ukrywa tęsknotę, by nie ranić rodzica. Może też odrzucić jedno z rodziców, by zadowolić drugie, pozbyć się napięcia, ale płaci za to wysoką cenę. Gdy okrutnie traktuje jednego rodzica pod wpływem presji drugiego, może czuć się bardzo winne, a te uczucia mogą do niego dotrzeć dopiero po latach, gdy już więcej rozumie. Dziecko nie może sobie wtedy wybaczyć, jak traktowało jedno z rodziców.

„To tak jakby były współmałżonek mówił dziecku: „Gdy pokazujesz mi, że kochasz mamę (tatę), ranisz mnie i gniewasz”. Dziecko może poczuć się odpowiedzialne za samopoczucie rodzica, a powinno być dokładnie na odwrót.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

„Niezależnie od tego, który rodzic wygrywa konflikt lojalności, zawsze przegrywa dziecko, bo traci więź z jednym z rodziców.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

„Jeśli dziecko w końcu zrozumie, że wybierając jednego z rodziców, popełniło błąd, cierpi z powodu wyrzutów sumienia, boryka się z niskim poczuciem własnej wartości, a nawet z depresją. Dorośli, którzy jako dzieci odrzucili jedno z rodziców, często mówią sobie później: „Jestem okropnym człowiekiem, ponieważ zrobiłem mojemu ojcu to, co zrobiłem.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Dziecko staje się podatne na wpływy i manipulacje

Dziecko uwikłane w konflikt lojalności „ traci zdolność do samodzielnego myślenia i podejmowania własnych decyzji. Zamieniło własne myśli i spostrzeżenia na poglądy rodzica, po którego stronie stanęło.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Może to skutkować tym, że nie będzie w stanie oprzeć się presji rówieśników, ufać własnym spostrzeżeniom, prawdzie. Rodzi się niezdrowa zależność od jednego z rodziców, która utrudni dziecku wkroczenie w samodzielne, dorosłe życie.

Dziecko będzie okrutne i pozbawione empatii

„Brak ambiwalentnych odczuć pokazuje zaburzone postrzeganie rzeczywistości. (…) Większość ludzi ma dobre i złe cechy-wielkim uproszczeniem jest twierdzić, że ktoś jest po prostu zły albo po prostu dobry. Dziecko, które dorasta w przekonaniu, że ktoś, kto nie jest idealny, zasługuje na odrzucenie, będzie miało problem z zawieraniem przyjaźni i utrzymaniem relacji interpersonalnych.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Dziecko uwikłane w konflikt lojalności, nie będzie zdolne do budowania trwałych relacji, wytworzenia empatii, będzie żyło oderwane od rzeczywistości. Uczone wypaczonej perspektywy, że inni są albo doskonali, albo do skreślenia przy najmniejszym przewinieniu, będzie skazane na samotność, bo każdy człowiek w końcu okaże słabość, popełni błąd i nie spełni ich wyobrażeń.

„Takie zachowania mogą bardzo zaszkodzić rozwojowi twojego dziecka i procesowi kształtowania się jego charakteru. Zamiast uczyć je wybaczania i szczodrości, dziecku wpaja się zasady, które sprawiają, że staje się ono wrogie, okrutne, nieprzyjemne. Nie uczy się rozwiązywania problemów i akceptowania niedoskonałości innych, przyjmuje natomiast postawę roszczeniową i odrzuca ludzi, którzy go nie zadowalają. Rośnie w przekonaniu, że ludzie są zbędni i że nie ma nic złego w traktowaniu z pogardą i lekceważeniu wszystkich tych, którzy mu nie odpowiadają.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Jak rozpoznać konflikt lojalności?

Jedni rodzice celowo nastawiają dziecko przeciw drugiemu rodzicowi, inni robią to nieświadomie, jednak skutki zawsze są podobne. Jak rozpoznać, że dziecko jest uwikłane w konflikt lojalności?

Ograniczanie kontaktu

Jeden rodzic marginalizuje udział drugiego rodzica w życiu dziecka, nie przekazuje ważnych informacji, np. ze szkoły, o stanie zdrowia. Prosi dziecko, by nie dzieliło się ważnymi informacjami z drugim rodzicem, chce mieć z nim sekrety przed drugim rodzicem. Zawłaszcza dziecko, ogranicza czas drugiego rodzica z dzieckiem. Jest zazdrosne o hobby i szczęśliwe chwile, które dziecko dzieli z drugim rodzicem. Chce zastąpić drugiego rodzica kimś innym, np. nowym tatą, ciocią.

Krytykowanie jednego rodzica

Jedno z rodziców krytykuje drugiego rodzica w obecności dziecka lub/i za jego plecami, dewaluuje go, podkopuje jego autorytet, dziecko tworzy negatywny obraz odrzuconego rodzica. Dziecko staje się wobec niego krytyczne, wyolbrzymia jego przewinienia, a błahy powód wystarczy mu, by ograniczyć wspólne kontakty lub całkowicie z nich zrezygnować. Gniew dziecka jest nieadekwatny do przewinienia rodzica i staje się pretekstem, by zakończyć relację.

Dziecko bywa okrutne, agresywne, pełne pretensji, zupełnie jakby czekało na potknięcie rodzica, by mieć pretekst do powrotu do faworyzowanego rodzica. Gdy przykładowo wróci do mamy po kłótni z tatą, ta przyjmuje je z otwartymi ramionami, potwierdza doznane krzywdy i nie ma nic przeciwko, by dziecko więcej tam nie jeździło. Wręcz wydaje się szczęśliwa i zadowolona z takiego obrotu spraw.

„Dzieci uwikłane w konflikt lojalności mają skłonność do bardzo złego traktowania jednego z rodziców. Tak naprawdę dostały pozwolenie od jednego rodzica na złamanie serca drugiego.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Idealizowanie faworyzowanego rodzica

Dziecko opowiada się zawsze po stronie faworyzowanego rodzica. Stawia jedno z rodziców w dobrym świetle, nawet jeśli jest przez niego zaniedbywane, a faworyzowany rodzic ma poważne problemy, np. jest uzależniony.

„Faworyzowany rodzic nie jest idealny. Ponadto może mieć o wiele więcej oczywistych wad-wybuchowy charakter, problem z alkoholem, brak należytej troski o dziecko-ale one nie mają znaczenia dla dziecka uwikłanego w konflikt lojalności.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Dziecko będzie do końca broniło jedno z rodziców i nikt nie przekona go, że dopuścił się czegoś złego. Dlatego próby przekonywania dziecka o swojej niewinności nie mają sensu, lepiej skupić się na uczuciach przeżywanych przez dziecko i o nich porozmawiać.

Dziecko zapewnia, ze samo wymyśliło negatywne opinie na temat rodzica

Choć dziecko jest zbyt małe, by rozumieć znaczenie pewnych pojęć, przestrzega, że jego słowa i decyzje (np. o ograniczeniu kontaktów z tym gorszym rodzicem), są jego pomysłem, a drugi rodzic nie miał w tym swojego udziału. Taka usilna próba przekonania o samodzielnym myśleniu, jest sygnałem ostrzegawczym, że stało się zupełnie odwrotnie. Zwłaszcza, gdy nie oskarżasz o nic drugiego rodzica i nie ty rozpoczynasz ten temat.

„Dziecko uwikłane w konflikt lojalności może zapewniać, że jego uczucia i poglądy są wynikiem wyłącznie jego własnych przemyśleń, że drugi rodzic nie miał na nie żadnego wpływu. Będzie wychodzić ze skóry, aby cię przekonać, że twój eks w żaden sposób nie oddziałuje na jego myślenie. Powoła się na wolną wolę, mówiąc i zachowując się wyjątkowo dorośle. (…) usilna potrzeba zapewniania kogoś o naszych intencjach może być spowodowana tym, że sami bardzo chcemy wierzyć w to, co mówimy. Innymi słowy, twoje dziecko potwierdza w ten sposób wpływ byłego współmałżonka na jego myślenie.” Amy J. L. Baker, Paul R. Fine

Dziecko uwikłane w konflikt lojalności jest ofiarą manipulacji, choć wydaje się być katem dla odrzuconego rodzica. Nie należy więc przenosić na nie złości za okrutne zachowanie, ponieważ to mylenie posłańca z autorem wiadomości.

O tym, jak wspierać dziecko w obliczu konfliktu lojalności, jak nie pogłębiać rozpadu relacji, dlaczego jedno z rodziców wikła dziecko w konflikt lojalności, przeczytasz w poniższej książce, która dostępna jest w księgarni internetowej https://www.nieprzeczytane.pl/. Jest to lektura nie tylko dla osób, które przeżywają konflikt w małżeństwie, są po rozwodzie, ale też dla tych, które jako dzieci stały się ofiarami manipulacji rodzica, który chciał przeciągnąć je na swoją stronę, niszcząc obraz jednego z rodziców w ich oczach.

Marta Szyszko

Na podstawie:

konflikt lojalności

Wpis we współpracy z niePrzeczytane.pl

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments