niedoskonała mama

niedoskonała mama

lęk
psyche

Jeśli nie dopuszczasz do siebie lęku, rośnie on do takich rozmiarów, że zaczyna przejmować kontrolę nad twoim życiem

„Odczuwanie lęku to tylko jedna ze stacji. Nie musimy zapuszczać na niej korzeni, zostawać na niej długo, urządzać sobie na niej domu.” M. Beattie

Możemy wychodzić z błędnego przekonania, że sposobem na radzenie sobie z emocjami jest kontrolowanie ich: „Nie chcę odczuwać lęku, nienawidzę go, chcę czuć się spokojna.”

Emocje się nie rozpraszają, są odkładane na potem. Strachu nie należy pokonywać, ale go wysłuchać. Aby czuć się autentycznie spokojnym, trzeba powitać swój strach z akceptacją. Jeśli nie dopuszczasz do siebie lęku, rośnie on do takich rozmiarów, że zaczyna przejmować kontrolę nad twoim życiem i może pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie, nie w odpowiedzi na to, co się wydarza, ale dlatego, że wcześniej został stłumiony. Pobądź z emocją, skoro się pojawiła, znaczy, że jesteś na nią gotowa.

„Odczuwamy strach, gdy spotykamy się z realnym niebezpieczeństwem (…), ale czasem boimy się, pomimo że nic nam nie grozi.” W. Kołyszko, J. Tomaszewska

Negatywne przeżycia z przeszłości mogą powodować strach w podobnych sytuacjach, choć tym razem nic nam nie grozi. Ograbiamy się z wielu możliwości, unikając wszystkiego, co podobne do traumatycznego zdarzenia z przeszłości.

„Jeśli czujesz przygnębienie, to dlatego, że żyjesz w przeszłości. Jeśli czujesz niepokój, to dlatego, że żyjesz w przyszłości. Jeśli czujesz spokój, to dlatego, że żyjesz w teraźniejszości.” Laozi

Często to, czego najbardziej się obawiamy, nie jest tym, z czym przychodzi nam się w życiu zmagać. A gdy przyjdzie co do czego, uruchamiamy swoje kompetencje i rozwiązujemy problemy. Myślenie o tym, co przeraża jest zwykłą stratą czasu, a czasami zgubnym nawykiem, lepiej odpowiadać na to, co faktycznie się dzieje.

„Strach jest fizyczną reakcją na myślenie o konsekwencjach, których chciałbyś uniknąć.” Allan i Barbara Pease

Czasami to, czego się boimy, nie pojawiło się wczoraj, ale eskalowało od jakiegoś czasu, a panika jest efektem wcześniejszych zaniedbań. To gdzie jesteś dzisiaj, jest efektem wczorajszych decyzji, jeśli jutro chcesz być w innym miejscu, podejmuj inne decyzje.

lęk

„Ignorowanie naszych lęków, odsuwanie ich od siebie, jest jak ignorowanie chwastów w ogrodzie. Rosną do tego momentu, aż przejmują nad nami kontrolę. Niezależnie od tego, czy strach dotyczy spraw finansowych, miłosnych czy zawodowych, przeżycie tego uczucia pozwala mu zniknąć.” M. Beattie

Czasami pomnażamy nasze lęki, nie chcąc zmierzyć się z faktami, np. w sferze finansowej: jakie są wpływy finansowe, ile znika z konta, jakie są palące potrzeby. Im bardziej unikasz prawdy, tym większy twój lęk.

O czym informuje lęk?

Przestrzega przed niebezpieczeństwem, chroni przed zagrożeniem. Ze strachem możemy radzić sobie na różne sposoby: unikając konfrontacji i nie podejmując żadnych aktywności lub weryfikując uczciwie sytuację. Nie bójmy się prosić o pomoc.

Jak odczuwamy lęk?

Może paraliżować, wtedy  zastygamy bez ruchu. Może dodawać energii do ucieczki lub krzyku. Strach rozpoznasz po przyspieszonym oddechu, gęsiej skórce (włosy komuś stają dęba), twoje serce bije jak oszalałe, „ze strachu można się trząść, blednąć albo pocić” ( W. Kołyszko, J. Tomaszewska), otwierasz szeroko oczy.

lęk

Nie chcesz, żeby twoje dziecko było lękliwe? Sprawdź, co może powodować jego lęki

Nadmierną lękliwość u dziecka może powodować pesymizm i negatywizm opiekuna. Jeśli dziecko przyjmie taką postawę, będzie zawsze spodziewać się najgorszego, rozpamiętywać to, co negatywne i potwierdzać negatywnymi zdarzeniami swój światopogląd.

Lęk u dziecka może też powodować terror czystości rodzica, lęk przed bakteriami, zabrudzeniem, zakażeniem – „Nie dotykaj tego, to brudne, rozchorujesz się.”

Drugą skrajnością jest udawany optymizm i zaprzeczanie negatywnym faktom. Dziecko może odwracać uwagę od nieprzyjemnych myśli i doświadczeń, unikać sytuacji, które mogą wystawić je na zagrożenie. A strach, jak każdą inną emocję, trzeba do siebie dopuścić i przeżyć.

Dlaczego dzieci boją się ciemności?

„To, że boimy się zostawać sami po ciemku, jest naturalne i pochodzi z zamierzchłych czasów, kiedy ludzie mieszkali w jaskiniach lub szałasach i trudno im było się obronić przed dzikimi zwierzętami, szczególnie w pojedynkę, w ciemności. Pozostał w nas ślad po przeżyciach praprzodków i dlatego zdarza nam się bać, choć leżymy bezpiecznie pod ciepłą kołdrą we własnym łóżku.” W. Kołyszko, J. Tomaszewska

Nie nazywaj dziecka tchórzem, skoro pojawił się lęk, ma swoją przyczynę i należy wspierać dziecko w jego przeżywaniu, może na przykład narysować to, czego się boi, głęboko oddychać. Zapewnij dziecko, że trzeba wykazać się nie lada odwagą, by dopuścić do siebie lęk i to, co ta emocja chce nam przekazać. Dziecko ma prawo się bać, to żaden wstyd, nie musi być dzielne.

Marta Szyszko

na podstawie:

„Finding your way home” Melody Beattie

„Odpowiedź” Allan i Barbara Pease

„Terapia schematów dzieci i młodzieży” Ch. Loose. P. Graff, G. Zarbock, wyd. GWP

„Strach i pogromca potworów” Wojciech Kołyszko, Jovanka Tomaszewska, wyd. GWP

strach i pogromca potworów

Comments

comments