Bywają rodzice, którzy ograniczają komunikację z dzieckiem do przekazu: cicho siedź gówniarzu, bo ci naleję! Agresja i przemoc obecne są w wielu polskich domach, choć owiane jest to zmową milczenia. Z drugiej strony zalewają nas kampanie: „Kocham, nie daję klapsów”, „Bije tylko słaby”. Mało który rodzic zdaje sobie sprawę, że często jest prowodyrem spięcia. Jakie komunikaty sprawiają, że oddalamy się od dziecka? Co pozwoli wypracować konsensus?

Wiele sprzeczek na polu rodzic – dziecko wynika z naszej autorytarnej postawy i przeświadczenia, że musimy skłonić naszego podopiecznego do akceptowalnego społecznie zachowania. Coś, co dla nas jest normą – sprzątanie co wieczór zabawek, noszenie majtek, odnoszenie talerza do zlewu po posiłku, nie zawsze będzie oczywiste dla dziecka. Jak wyrobić w nim odpowiednie nawyki, tak by czuło się współtwórcą zasad panujących w domu i poza nim? Może zacznijmy od komunikatów, które stawiają nas na przegranej pozycji. Lista jest długa i nie ma opcji, każdy rodzic odnajdzie tam siebie…

– Obwinianie i oskarżanie

Dlaczego zawsze zostawiasz rozwalone zabawki, mało się o nie nie zabiłam!

Nigdy nie myjesz rąk po zjedzeniu czekolady, zobacz jak wygląda kapa na łóżku i Twoja bluzka!

Uczucia i reakcje dziecka:  Skoro zawsze zostawiam zabawki rozwalone, dalej będę to robić, po co coś zmieniać? Kapa jest ważniejsza ode mnie, następnym razem wysmaruję ją jeszcze bardziej.

– Przezywanie

Jesteś za tępy, żeby zapamiętać, że światło w łazience się gasi?

Ale z Ciebie fleja, Twój pokój przypomina chlew!

Uczucia i reakcje dziecka: Faktycznie do niczego się nie nadaję, nienawidzę jej, następnym razem też nie zgaszę światła!

– Straszenie

Jeśli w tej chwili nie zostawisz tego pilota, spuszczę ci lanie!

Wyjmij to z buzi w tej chwili, bo dostaniesz klapsa!

Uczucia i reakcje dziecka: Właśnie, że będę dotykać pilota, ale jak nikt nie patrzy, chce mi się płakać, niech zostawią mnie wszyscy w spokoju!

– Rozkazy

Zakładaj kurtkę, natychmiast!

Zejdź z tego pudła, w tej chwili!

Uczucia i reakcje dziecka: Boję się, nie chce mi się ruszyć, nienawidzę tego ględzenia, cokolwiek bym zrobił, zawsze będzie źle.

– Wykłady i moralizowanie

To bardzo nieładnie wyrywać koledze grabki, chciałbyś żeby ktoś tobie zabierał zabawkę, której używasz? Skoro nie, to dlaczego to robisz w stosunku do innych?

Uczucia i reakcje dziecka: Nic nie jestem wart, chciałbym być daleko stąd, ale przynudza…

– Ostrzeżenia

Uważaj, spadniesz!

Stop, poparzysz się!

Uczucia i reakcje dziecka: Ten świat nie jest bezpiecznym miejscem, wszystko co robię jest nie tak.

– Postawa męczennika

Jak będziesz denerwować mamusię to się rozchoruje.

Ma dość tego uspokajania Was, robicie mi z życia piekło!

Uczucia i reakcje dziecka: Przeze mnie mama będzie chora, mama jest nieszczęśliwa z mojego powodu.

– Porównania

Dlaczego nie możesz być grzeczna, jak brat?

Zobacz jak Ania grzecznie się bawi, bierz z niej przykład.

Uczucia i reakcje dziecka: Nie jestem wart miłości, jestem gorszy, nienawidzę Ani!

– Sarkazm

Masz zamiar wyjść tak ubrany na ulicę? Z pewnością wzbudzisz zachwyt.

Znowu rozlałaś zupę, brawo!

Uczucia i reakcje dziecka: Jestem wściekły, wstydzę się, takiej nigdy nie dogodzisz.

– Proroctwa

Nie dzielisz się zabawkami, nikt cię nie będzie lubił.

Dzieci się będą z Ciebie śmiały  w przedszkolu, jak nie będziesz umiał rysować.

Uczucia i reakcje dziecka: Rezygnuję, ma rację nikt mnie nie polubi, i tak mi się nie uda, nie ma sensu się starać.

Pewnie większość z Was zadaje sobie teraz pytanie: to co nam pozostało do gadania?

Autorki wyróżniają  5 sposobów postępowania:

Opisz, co widzisz i przedstaw problem oraz udziel informacji:

Widzę, że nie lubisz dawać innym swoich zabawek i masz do tego prawo, ale być może tracisz szansę na wspólną zabawę i wymianę zabawkami z kolegami na placu.

Stoisz na pudle od Lego – obawiam się, że pęknie i nie będziesz miał gdzie chować zabawek.

Powiedz to jednym słowem:

– Kanapki (gdy dziecko nie spakowało do szkoły drugiego śniadania)

-Ręce (gdy dziecko ich nie umyło po zjedzeniu czekolady)

Porozmawiaj o swoich uczuciach

– Irytuję się, gdy ciągniesz mnie za rękaw podczas mojej pracy przy komputerze.

– Jestem zła, gdy nie gasisz światła w łazience, to marnotrawstwo.

Napisz liścik

Wersja dla starszych dzieci – przypnij wiadomość na lodówce, np. Ciastka są na deser, pamiętaj zupa w pierwszej kolejności lub na telewizorze: Pamiętasz o odrobieniu lekcji przed oglądaniem bajek?

Opracowała: Marta Szyszko

Na podstawie: „Jak mówić żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły” Faber, Mazlish

jak-mowic-zeby-dzieci-nas-sluchaly-jak-sluchac-zeby-dzieci-do-nas-mowily-adele-faber-elaine-mazlish

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments