Postawa: „Jeśli masz na coś ochotę, to rób to.” (…) szybko prowadzi do stanu podobnego do próżni. Na początku dzieciom podoba się, że w ich domu rodzinnym mogą robić wszystko, co chcą: „Wszyscy moi koledzy muszą przestrzegać reguł, ja jestem wolny.” Jednak kiedy rozmawia się z takimi ludźmi po dwudziestu latach, okazuje się, że nie są zbyt szczęśliwi. Mówią: „Moi rodzice byli dla mnie nieobecni.” W ten sposób wyrażają, że brakowało im w domu prawdziwej konfrontacji z rodzicami i ich realnego zainteresowania.” J.Juul

„Dzieci wychowujące się bez granic wyrastają na dorosłych, którzy nie szanują granic” Louis, Louis

Dlaczego rodzice nie stawiają dziecku granic?

  • Rodzic zaspokaja swoją potrzebę podziwu i akceptacji w relacji z dzieckiem – chce, by ono nigdy nie okazywało mu złości, zawsze go lubiło i żywiło do niego tylko pozytywne uczucia, zaniedbując w ten sposób potrzebę zdrowych granic.
  • Ponad wszystko cenią w domu spokojną atmosferę, a gdy odmawia się dziecku, może ono reagować gwałtownie, rozmowa wymaga wysiłku i zaangażowania, a rodzic chce mieć spokój, bo na przykład jest zmęczony po pracy.
  • Rodzice są ulegli, kochają swoje dzieci, chcą dać im wszystko, co najlepsze do tego stopnia, że niczego nie potrafią im odmówić, by były zawsze szczęśliwe. Jednak to przynosi efekt odwrotny do zamierzonego.

„Taka metoda gwarantuje spokój na krótką metę, ale kiedy dzieci będą musiały zmierzyć się z konsekwencjami własnych czynów, zapłacą za to ogromną cenę.” Louis, Louis

Jaką cenę płaci dziecko, gdy rodzice nie wyznaczają mu granic?

 -Przykładowo rodzice nie angażują się w wychowanie, pozwalają dziecku samemu decydować, ile czasu będzie spędzać przed bajkami i tabletem, nawet jeśli spędza tam więcej czasu, niż rodzic w pracy.

„Osoby korzystające z internetu częściej często są przygnębione, nieszczęśliwe, znudzone.” (Rideout, Foehr i Roberts, 2010)

-Dziecko, a potem dorosły wpada w złość, gdy nie dostaje tego, czego chce. Niezdolny do przestrzegania zasad w grupie, zniechęca do siebie rówieśników, jest nielubiany. Jest niezdolny do dbania o innych i postawienia się w sytuacji drugiego człowieka. Ma kłopoty w relacjach z innymi, konsekwencją braku granic jest nieumiejętność budowania trwałych relacji opartych na wzajemności.

-Impulsywny dorosły, który nie umie czekać na swoją kolej, utrzymać się w pracy, dążyć konsekwentnie do celu, poddaje się przy pierwszych trudnościach. Nie kończy rozpoczętych zadań i ma trudność w odroczeniu natychmiastowej gratyfikacji na rzecz długofalowych celów;

Wyznaczanie granic to nie to samo, co narzucanie dziecku swojej woli bez brania pod uwagę jego potrzeb. To ustalanie wspólnych reguł i pokazywanie, gdzie zachowanie dziecka narusza dobro innych domowników lub jego, np. gdy nie wykonuje obowiązków stosownie do wieku, gdy pochłania paczkę cukierków przed obiadem, gdy spędza cały dzień przed bajkami. Takie dzieci w dorosłości mogą być podatne nałogom, nie wiedzą, kiedy powiedzieć sobie dość, nie potrafią tolerować żadnego dyskomfortu, dążyć do długofalowych celów. Mogą zrezygnować z pracy, rozwoju firmy, jeśli nie wzbogacą się natychmiastowo, oczekują nierealistycznych efektów i obwiniają świat o swoje porażki. Brakuje im dyscypliny i determinacji, a także odporności na frustrację, którą nabywają, gdy rodzic im czegoś odmawia. Stają się roszczeniowe.

„Nieadaptacyjnym schematem z obszaru uszkodzonych granic jest Niedostateczna Kontrola i Samodyscyplina. Oto jego główny przekaz: „Nie będę odczuwać dyskomfortu.” Ten schemat skłania do impulsywnego wyrażania negatywnych emocji, unikania trudniejszych wyzwań i ulegania pokusom. Utrudnia zdrowe, dojrzałe zachowania, takie jak wzajemność w związku oraz wyznaczanie i osiąganie celów. (…) w dorosłości będzie ono miało trudność w panowaniu nad impulsami. Wybuchy wściekłości, rozwiązłość seksualna, objadanie się i tym podobne zachowania mogą przerodzić się w uzależnienie.” Louis, Louis

Stawianie granic dziecku-kilka podpowiedzi…

  • zachęcaj dziecko do kończenia zadań, nawet gdy je to frustruje
  • mów „nie” dla dobra dziecka, np. gdy chce oglądać bajki bez ograniczeń
  • oczekuj od dziecka odpowiedzialności i powierz mu obowiązki domowe stosowne do wieku i możliwości
  • nie chroń przed naturalnymi konsekwencjami działań (jeżeli dziecko jest kapryśne w relacji z kolegami, nie będzie miało zbyt wielu przyjaciół)
  • ustal zasady w domu, np. harmonogram dnia, zasady bezpieczeństwa i szacunku wobec innych. Pamiętaj, że dzieci szanują te zasady, które przestrzegane są przez rodziców. Jeśli oczekujesz, że dziecko nie będzie spędzać całego dnia przed tabletem, ty nie spędzaj go przed telewizorem. Inaczej zasada nie będzie traktowana przez dziecko poważnie i nie można tego od niego oczekiwać.

„Kiedy stawiamy im opór, mogą poznać nasze zdanie, a potem wziąć odpowiedzialność i same podjąć decyzję. (…) Jeśli nigdy nie pozwala im się robić tego, co chcą, czują się zduszone. Gdy zawsze otrzymują wszystko, o czym marzą, czują się samotne. Tym jednak, czego najbardziej potrzebują, jest zainteresowanie rodziców.” J. Juul

Potrzeba granic jest kluczowa dla prawidłowego rozwoju dziecka, choć może ono się wydawać niezadowolone, gdy od niego czegoś wymagamy lub mu odmawiamy, bez tego będzie się czuło nieważne i sfrustrowane.

Marta Szyszko

na podstawie:

stawianie granic dzieckustawianie granic dziecku

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments